Home › Forums › Mijn Verhaal › Stapje naar voren een hele sprong terug.
Stapje naar voren een hele sprong terug.
-
18 oktober 2018 om 15:13
Hallo allemaal,
Mijn naam is Leonie en ik ben nieuw op dit forum. Na wat rondneuzen besloot ik me maar eens voor te gaan stellen dus hierbij mijn verhaal, zo beknopt als ik het kan vertellen.
Zo’n 2 jaar geleden werd ik ziek. Ik werkte op dat moment zo’n 2 jaar fulltime als digital designer in een omgeving waar ik veel plezier had maar ook veel stress en verantwoordelijkheid ervaarde. Na jaren rumoer in m’n persoonlijk leven en professioneel, jaren van hoofdpijn en stress, werd ik ineens zieker. Ik kreeg slokdarm ontsteking, viel in no-time 10 kilo af, kon vrijwel niets meer eten, had constant hoofdpijn maar (je raad het al) bleef natuurlijk wel ieder uur dat ik me naar werk kon slepen werken. Goed die les hebben we inmiddels allemaal wel geleerd, dat is niet handig. Na een half jaar strugglen en vragen om een bedrijfsarts omdat ik aangaf dat het me niet lukte een goeie balans te vinden en beter te worden tijdens het werken, kreeg ik die ook. Na enkele maanden ben ik toen op eigen initatief bij een psycholoog gestart. De conclusie: Burnout & depressie. De bedrijfsarts kwam ook tot de conclusie burnout en 6 maanden lang heb ik verminderd gewerkt. Maar iedere dag en iedere week bleef me te veel energie kosten. Een jaar nadat ik ziek werd heb ik, op aanraden van de bedrijfsarts, een contract getekend met mijn werkgever waardoor ik 3 maanden vrij kreeg en daarna uit dienst zou gaan. Dan zou ik vast wel beter zijn adviseerde hij. Natuurlijk ben ik dat niet.
In die periode werkte ik aan mijn herstel. Herstellen van de depressie, veel rusten, voorzichtig in beweging komen en langzaam opkrabbelen. Dat ging goed. Maar na een maand of 4 kwam de eerste kleine dip. Daar krabbelde ik een maand later weer uit. Ik probeerde een zelfvertrouwen cursus, ik deed running therapie en mindfulness. Alles hielp op zijn manier. In de lente was mijn therapie traject klaar en ging ik zelf verder werken aan mijn herstel, met goede hoop. Ik zit bij het UWV in de ziektewet en werkte goed aan mijn herstel. Ik werkte enkele uren voor mezelf, eventueel een klusje en ik begon met vrijwilligerswerk. Ik was vrolijk, zag mijn vrienden graag en kon zelfs weer savonds afspreken om uit eten te gaan (daarna uitrusten natuurlijk, maar toch), was veel bezig met tekenen en schilderen, wilde een webshop opzetten, begon mijn ontwerp-netwerk weer wat uit te breiden voor freelance werk, ik schreef weer (artikelen en verhalen) deed wat ontwerp en zelfs illustratie opdrachten. De toekomst zag er rooskleurig uit en ik had er zin in!
Het ging een hele tijd goed tot een maand of drie geleden. Het opbouwen staakte. Ik bleef hangen. Ik begon weer moe te worden en hoofdpijn te krijgen en daarbij kreeg mijn vriend ook een burnout. (Gelukkig met een veel meer supportive werkgever) Dus nu zitten we allebei al enkele maanden thuis. Hij werkt nu weer een paar uurtjes in de week en sinds een maand ben ik weer helemaal terug bij af. Door de spanning? Doordat ik toch een tijdje te veel deed? Een beetje van alles. Van 10 uur per week werken (4 uur vrijwilligerswerk en 4 tot 6 uurtjes thuis vanalles) kan ik nu helemaal niets meer aan. 1 uurtje met vrienden afspreken, in de buurt en overdag, dat gaat nog net. Wandelen kan maar niet te lang. Zelfs dit schrijven is vermoeiend. Toen mijn vriend net thuis kwam te zitten waren we bedroefd maar nog hoopvol. Nu hij zijn eerste dipje bereikt en ik al weken in een energie-dip zit waar ik niet uit lijk te komen weet ik niet meer wat ik moet doen.
Sinds enkele weken ben ik met een ergotherapeut aan de slag en ik probeer mijn dagbesteding enorm aan banden te leggen. Niet te veel punten verbruiken. Veel rusten. Incidenteel komt dit overeen met wat ik aankan: slapen en verder niet veel, maar erg veel energie geeft het niet. Ben ik opnieuw in een burnout beland? Moet ik nu weer maandenlang herstellen voordat ik weer voorzichtig iets kan gaan doen? Het is geen blij vooruitzicht en de sfeer thuis maakt het daar niet beter op. Sommige dagen vraag ik me af, ben ik niet te veel aan het rusten, rust ik mezelf niet moe? Andere momenten weet ik beter, m’n hoofd knalt bijna uit elkaar, ik kán nieteens iets doen. Ik zie het nut van plannen maken niet in want ik kan ze toch niet uitvoeren. Het maakt pessimistisch en dus geef ik mezelf maar over aan die rust met soms een beetje bewegen. Wie weet helpt het? Wie weet helpt het niet. Maar toch.. Hoe kom ik verder?
Heeft iemand hier zoiets meegemaakt? Een dergelijke terugval? Niet van enkele dagen maar weken of maanden? En zijn ze daar weer bovenop gekomen? Zo ja hoe dan? Heeft iemand ook samen een burnout meegemaakt en hoe hielden jullie de moed er in?
Ik hoor graag van jullie, kan wel een oppepper gebruiken 🙂
Groetjes,
Leonie -
25 oktober 2018 om 16:54
Goedemiddag Leonie,
Welkom op het forum! Heb je de moeite gedaan, wat je veel energie kost, en ontvang je niet één reactie. Zelfs niet van ons, ED-ers. Onze excuses daarvoor!
Wat heb jij zelf en samen met je vriend een ellendige 2 jaar achter de rug. Moedig dat je dit deelt. Je hebt al veel ondernomen en nog om er bovenop te komen. ‘Werken aan herstel’ – zoals dat zo mooi wordt gezegd – probeer jij op alle manieren. Ik kan me voorstellen dat je de moed in de schoenen zakt.
Dat iemand ‘zoiets’ heeft meegemaakt kan ik me niet voorstellen. Elke situatie is uniek. Wel heb ik van nabij verschillende keren meegemaakt, vanwege terugval, dat zowel ik als sinds dit voorjaar mn vrouw met een burn-out, uitgeput thuis zitten. En ja, daar kan je ‘bovenop komen’. Wat ik daarin geleerd heb… blijf altijd dicht bij jezelf. Ook te midden van hulpverleners en/of goed bedoelde adviezen. Blijf je eigen keus maken en twijfel als laatste aan jezelf.
Dat wat jij hebt meegemaakt is niet niks. Stel je verwachtingen niet te hoog. Vier het ook als je een tegenslag hebt. Achter de wolken blijft de zon schijnen 🙂
Mocht je meer willen weten of checken laat het me weten.
Met bewuste groet,
Henk-Jan Koetsier
-
6 november 2018 om 12:02
Hoi Leonie,
Op de grote lijnen lijkt mijn verhaal veel op het jouwe. Heb op het moment het idee vast te zitten, dat dit nu mijn leven zal blijven.
Ik blijf veel rusten, ik kan niet anders….
Het duurt bij mij steeds langer voor ik een beetje herstel.
De psycholoog zei dat het net zo lang duurt om echt uit een burn out te komen als de tijd waarin het is opgebouwd. En het wordt nooit meer zo als het was.
Ik accepteer dit nu eindelijk en luister naar mijn lijf, ik forceer niets meer. Het is ontzettend fijn dat mijn partner het begrijpt, me steunt en heel veel voor me doet. Lastiger bij jou omdat je vriend ook een burnout heeft.
Gelukkig ben jij een jaartje of 30 jonger dan ik, misschien scheelt dat toch wel wat in je herstel.
Wens je sterkte met je herstel en probeer voor nu te accepteren dat dit het is voor nu.
Liefs, Francis -
12 november 2018 om 09:54
Hoi @Henkjan en bedankt voor je reactie. Dit keer liet ik op me wachten (zal je altijd zien..) want het ging weer eventjes wat minder. Naar mezelf blijven luisteren vind ik ontzettend moeilijk. Mijn eigen instincten lijken altijd juist hetgeen te adviseren dat niet goed voor me is. Meer doen, meer doen en meer doen totdat ik er weer bij neerval. Omdat ik die dingen leuk vind en ze me blij maken, maar de dagen of weken daarna waarop ik weer niet op kan staan zijn zo slopend dat ik het niet meer aandurf. Hoe ik nu vooruit moet gaan weet ik niet. Ik probeer op het moment de activiteitenweger uit, maar op een dag als vandaag wanneer het niet beter gaat, maar wel slechter, is het moeilijk om de moed er in te houden.
Wat hielp jou vooruit? Om bij te komen en te herstellen?
Het lijkt wel alsof mijn energie nooit meer terug komt. Ik ben al zo lang bezig en ik kan nog steeds niet meer dan een uurtje iets doen, of het nou gezellig is of nuttig, een uur is de max. En een uur is echt niet veel. -
12 november 2018 om 09:57
Hoi Francis,
Wat verdrietig dat je ook in dit bootje zit. Ik weet niet of leeftijd helpt met zoiets, misschien is de wijsheid die met de jaren komt wel nuttiger in zo’n geval als dit. Ik probeer inmiddels al bijna anderhalf jaar bij te komen, op te bouwen en weer opnieuw bij te komen. Ik weet niet of er nog energie in me zit.
Ik hoop dat de rust die je jezelf nu gunt zal helpen. Meestal doet dat het wel! Het duurt altijd langer dan je verwacht maar als ik naar m’n vriend kijk, dan helpt het wel echt. Houdt vol, je komt er vast wel 🙂
-
13 november 2018 om 11:30
Hoi Leonie,
Ik herken hetgeen je hier uiteen heb gezet zeer goed. Al is de situatie bij mij zo dat ik niet met een burn-out ben uitgevallen, maar doordat ik ziek ben geworden. In eerste instantie werd wel aan een burn-out gedacht maar ik bleek zo werd veel later vastgesteld ME/CVS te hebben. Ik heb dit helaas al ruim 20 jaar. Ik heb echt hele slechte periodes meegemaakt, volledig bedlegerig geweest. Dit was echt een uitzichtloze periode maar gelukkig is dat bijna 7 jaar terug wel weer beter geworden. Helaas blijf ik wel te maken hebben met slechte periodes (ik zit er nu weer middenin).
Ik begrijp heel goed dat je aangeeft dat het moeilijk is om hoop te houden, maar ik hoop dat je dat wel kan blijven hebben.
Ik hoop dat het je lukt, al is het maar starten met een paar minuten per dag om wat te wandelen.
Probeer verder niet te veel te verwachten van jezelf, bouw je activiteiten heel rustig op en probeer te ervaren waar je grens ligt en probeer daar niet overeen te gaan.
Ik hoop dat dat je kan helpen om weer wat meer energie te krijgen.Mocht je nog meer vragen hebben stel ze me gerust,
vriendelijke groet, John -
13 november 2018 om 13:27
Hoi Leonie,
Fijn dat je de reactie(s) waardeert. Wat bedoel je met ‘instincten’? Veelal merk ik bij mezelf en anderen op dat we niet geleerd hebben ‘goed’ te luisteren naar ons lichaam en niet het goede antwoord te geven ofwel dat te doen wat ons duurzaam verder helpt.
Door de schok dat ons lichaam ‘niet meer (mee)doet’ in wat we willen ontstaat er paniek. Telkens als we deze ervaring opnieuw beleven, door bijvoorbeeld met goede moed iets te ondernemen, schieten we (bewust of niet) in de stress. Willen we niet afhaken en gaan met het laatste energie door. Dat wordt bezuurd (soms fysiek letterlijk denk aan verzuren van spieren).
De kunst van ‘duurzaam overleven’, het blijft inderdaad ‘overleven’ ;-), is je zo in te spannen dat de energie die je hebt, verbruikt en weer opbouwt gelijkmatig loopt. Piek je dan volgt er een dal. Hoe hoger de piek, hoe dieper het dal. Hoe kleiner de verschillen, hoe beter je je voelt.
Een aanrader, bewust dat daarmee niet alles is opgelost of gezegd, is bewust zijn van hoe je ademt en hoe je hartslag daarmee synchroniseert. Een boekje die het goed beschrijft is: Verademing van Bram Bakker en Koen de Jong. Goed geschreven en praktisch.
Je vraagt mij ‘Wat hielp jou vooruit?’ Met mijn ervaring van de afgelopen 26 jaar heb ik Bewust Verder, Duurzaam overleven opgericht. Ik heb vele jaren geprobeerd met vallen en opstaan te overleven. Het was echter niet ‘duurzaam’. Door te ontdekken hoe het bij mij werkt (fysiek en mentaal) ben ik tot meer inzicht gekomen. Dat is nog geen dagelijks ‘feest’, maar past wel bij mij. Ik ‘vecht’, zorg ervoor, om daarbij te blijven en mij niet te laten verleiden door mijzelf en anderen daarvan af te wijken. Het is geen ‘klant en klaar’ recept, af te halen bij een hulpverlener, maar een eigen zoektocht waar een eigen leefwijze uit geboren wordt. Door oprecht en eerlijk naar jezelf toe te zijn – en ja de waarheid/werkelijkheid is soms hard. Voor antwoorden die ik zelf niet kon bedenken heb ik dankbaar gebruik gemaakt van anderen, waaronder hulpverleners.
Uit de kennis en ervaring van eigen verliezen heb ik vijf Bewust Verder stappen beschreven. De vijf Bewust Verder stappen zijn (ook voor mij zelf):
- Ontnomen – Wat is mij ontnomen?
- Loslaten – Hoe kan ik dat loslaten, een (gedenk)plaats geven?
- Volgen – Hoe kan ik mij (levens)weg (ver)volgen?
- Vervullen – Hoe kan ik mijn (levens)opdracht (ver)vullen?
- Nalaten – Wat laat ik na in (en met) mijn leven?
Van harte gun ik jou met alle anderen die een ingrijpend verlies overkomt (en wie overkomt niets?) een waardevol(ler) leven.
Wil je meer weten, schroom niet om het te vragen 🙂
Een bewuste groet,
Henk-Jan
-
27 november 2018 om 11:33
Hoi John,
Bedankt voor je reactie. Wat vervelend te horen dat je weer middenin een slechte periode zit. Hopelijk duurt deze niet te lang en kun je straks weer wat beter in je vel zitten.
Je vertelde dat je er achter kwam dat er in jou geval ME/CVS werd vastgesteld, in plaats van burnout, hoewel pas vele jaren later. Hoe kwam je daar achter?
Inmiddels ben ik al anderhalf jaar aan ‘herstellen’ en hoewel er soms een stijgende lijn is, eindig ik toch altijd weer een stapje verder weg voor m’n gevoel dan ik begin. Zelfs nu ben ik weer een week lang ontzettend vermoeid en kan niet echt veel doen op een dag. Toegegeven, niet over mijn grenzen gaan vind ik dan ook heel moeilijk. Dat gebeurde een week of twee terug toch weer wel en daar betaal ik nu de prijs voor. Ik wou dat ik dat beter kon voorkomen met de activiteiten meter, ken je dat? Door zo min mogelijk ‘punten’ op een dag te gebruiken probeer ik te herstellen. Ik moet bekennen dat het moeilijk is om met zo weinig activiteit de dag door te komen, een dag is lang als je weinig mag doen. Hopelijk kom ik daar toch wat verder uit in de toekomst.
-
27 november 2018 om 11:38
Hoi Henk-Jan,
Ik bedoel met instincten dat herkennen van de grenzen ‘oh ik voel me niet zo goed meer, ik ga iets rustig aan doen’. Mijn vriend bijvoorbeeld (die dus ook een burnout heeft) is daar goed in en weet daardoor zijn herstel best voorspoedig te doen. Minder pieken en dalen daardoor ook, zoals je het omschreef. In mijn geval moet ik mezelf echt in toom houden om niet te veel te doen, misschien ook omdat de beschikbare energie in mijn geval nou eenmaal veel lager is.
Bij vlagen lukt het me om te accepteren dat dit is gebeurt en de dag maar per dag te bekijken. Iedere dag op iets positiefs te focussen van die dag en daar blij mee te zijn. Maar naar de toekomst kijken durf ik niet en een doel hebben ook niet. Want de ene dag kan de toekomst er rooskleurig er uit zien, de dag erna begint weer een week of maand uitgeput zijn. Ik durf niet meer. Niet dat ik nou depressief ben of totaal uitzichtloos door het leven ga, het is alleen dat ik naar de toekomst niet durf te kijken omdat deze in de afgelopen jaren te onstabiel is gebleken.
Bedankt voor je reactie, ik zal er goed over nadenken allemaal 🙂
-
29 november 2018 om 17:45
Hoi Leonie,
zoals ik al aangaf is het een lang traject geweest. Dat ik geen burn-out zou hebben heeft de psychiater vastgesteld. Omdat mijn klachten dus geen psychische oorzaak zouden hebben, ben ik verder gegaan in mijn onderzoek. Na het uitsluiten van vele diagnoses kreeg ik uiteindelijk bij de huisarts de diagnose ME.
Jaren later is deze diagnose aangevuld met CVS dus ME/CVS en deze diagnose is bij verschillende specialisten in Amsterdam later nogmaals gesteld.
Ik hoop dat je de rust vind om toch je dagritme zo aan te passen dat je het red met de energie die je voor die dag heb en minder over je grenzen gaat.
Heel veel succes en sterkte,vriendelijke groet,
John -
Anoniem
7 december 2018 om 11:44Beste Leonie,
Je zou je vraag ook (nogmaals) kunnen stellen tijdens de online koffietafel op donderdagavond 13 december om 20.00 uur. Twee ervaringsdeskundigen, Rinus en Mariska vertellen dan over hun ervaringen met een arbeidsbeperking door ziekte. Via een live video vertellen ze je wat ze hebben geleerd van gesprekken met UWV, de bedrijfsarts en hun werkgever.
Aanmelden kan op https://samenveerkrachtig.nl/events/webinar-koffietafel/.
Groet,
Maaike Kuipers, Community manager Samen Veerkrachtig
- Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
