Home › Forums › Mijn Verhaal › Bang voor de herkeurig
Bang voor de herkeurig
-
17 februari 2020 om 10:50
Hallo allemaal!
Mijn naam is Christina en ik heb een verhaal wat ik zo kort mogelijk wil houden. Ik ben hier terecht gekomen omdat ik zocht naar ondersteuning bij een op handen zijnde herkeuringsproces. Ik zie veel bezwaarhulp, maar weinig tot geen begeleiding, misschien heeft iemand hier al een tip voor mij. ( Ik woon in Amersfoort regio Utrecht.)
In 2007 ben ik gescheiden. Het ging toen sowieso al niet zo goed na een lange strijd met bedrijfsartsen en mijn werkgever. Dit is vrijwel mijn hele werkzame leven zo gegaan. Uiteindelijk kreeg ik aangepast werk binnen het bedrijf en zo werkte ik mij op. Van kopietjes maken naar vervangend werk als informatie analist waar ik werd gescout binnen het bedrijf, en toen nog eens. Het was algemeen bekend dat je bij dit bedrijf meestal wel een nieuwe functie vind, maar dat liep anders want de eco-crisis brak uit. Mijn laatse opdracht heb ik voltooild en toen ben ik boventallig verklaard met een gouden handdruk, een loopbaancoach en 1,5 jaar wachtgeld. So far so good zal ik maar zeggen. Ik besloot aan de slag te gaan als ZZP’er en de cursussen die ik daarvoor nodig had werden evens betaald. Ik heb nog een tijd gebruik kunnen maken van een ww-startersuitkering en toen ging het pas echt mis.
ZZP is niet mijn ding ontdekte ik. Mijn vader overleed onverwacht en toen stortte ik in. Ik kreeg weer een depressie.
Zo kwam ik in de ziektewet en kreeg een traject met een reintergratiecoach. Intussen takelde ik steeds meer af , ik stond onder druk van het UWV dus het moest en ik vond zelf ook dat ik moest werken. Dit is ongeveer 9 a 10 jaar geleden. Mijn depressie was op een dieptepunt. Ik sliep niet meer, kreeg pittige medicatie en werd suicidaal. Ik was overigens al die tijd (ergens vanaf 2002) al in behandeling. Diagnose Borderline, recidiverende depressie, adhd. Met dat pakket onder mijn arm ging ik naar het UWV. Ze keurden mij 53% goed. In het telefoongesprek met de arbeiddeskundige werd op mijn wanhoop gereageerd met de optie dat ik sowieso op de sociale werkvoorziening terecht kon. Ik had bezwaar kunnen maken, maar zoals vaker gebeurd, was ik daar niet toe in staat. Een aantal maanden later zakte ik nog dieper weg want ik kon de hypotheek niet meer betalen. Ik solliciteerde tijdens piekmomenten maar kreeg geen uitnodigingen meer. Ik wist niet meer wat ik moest doen en uiteindelijk lukte het ook niet meer om full-time voor mijn dochter te zorgen. In 2017 werd ik opgenomen. Mijn uitkering ging omhoog, want ik kon nu eenmaal niet werken en tegelijkertijd opgenomen zijn redeneerd het UWV terecht. Ik heb een hele goede behandeling gehad en daar o.a. geleerd hoe ik om moet gaan met mijn diagnoses en ook wat meer compassie naar mijzelf toe. Financieel had ik nu een soort rust, mijn medicatie werd aangepast naar de juiste en ook was er aandacht voor mijn complexe PTSS. Ik stopte de behandeling en nabehandeling oktober 2018 en de ambulante zorg in januari 2019. Ik was uitbehandeld en moest accepteren dat het was wat het was, en nu nog steeds is. Het hoogst haalbare. Ik durf te zeggen dat het nu een soort goed gaat. Ik weet wat ik moet doen bij stemmingswisselingen en dat structuur bovenaan de lijst moet staan. Ik heb nog een tijdje vrijwilligerswerk gedaan voor 8 uur, toen voor 4 uur omdat de koek alweer op was. Ik leef ‘langzaam’ en dat is goed voor mij.
Tussen de bedrijven door, ook tijdens mijn opname, hield ik contact met mijn UWV werkbegeleider. Ik gaf zo nu en dan een update. Begin vorig jaar zaten we weer om de tafel om te kijken waar ik stond. Daarna nog eens met de arbeidsdeskundige erbij. Wat lastig is, is dat ik veel ervaring en competenties heb en in mijn piekmomenten zelf ook denk dat ik alles kan. Zo kreeg ik twee keer een baan aangeboden bij het bedrijf waar ik als vrijwilliger werkte en van het UWV een opleiding. Super, maar het werkte niet. De opleiding paste praktisch niet in mijn structuur en die banen waren goed voor mijn ego, maar niet voor mij, dus die gingen niet door. Fysiek gaat het niet denderend ( artrose, nekhernia, vergroeiing in mijn rug, jicht) wat mj ook energie kost.
” Ik wil wel, maar ik kan niet ” is denk ik een goede samenvatting. Ik ben inmiddels bijna 50 en ben erg bang dat het UWV mij bij de herkeuring weer hoger inschat dan de werkelijkheid en ik vanaf dat punt weer in een negatieve spriraal kom. (Ik sta dan ook echt op straat). Ik heb nog een coach aangenomen van het UWV, maar die nam de taak niet op zich. Als (ook) arbeidsdeskundige zou hij mij nooit duurzaam terug de arbeidsmarkt op krijgen en hij snapte bovendien niet dat ik toendertijd nog deels werd goedgekeurd. Dat was een harde tik, maar eigenlijk weet ik het zelf ook wel.
Mijn werkbegeleider UWV is eveneens bang dat de verzekeringsarts mij weer deels goed gaat keuren en weet ook wat de consequenties dan zijn. Ik heb nog een paar weken de tijd om mij voor te bereiden alvorens hij een herkeuring aan gaat vragen.
Dit is mijn verhaal in het kort.
-
17 februari 2020 om 19:59
Oef Strikkie wat een verhaal. Constant aan het worstelen om het hoofd boven water te houden. Je wilt veel en op de goede momenten zal dat misschien ook wel zo zijn. Juist door al die pieken en dalen geef je ook signalen af dat je het wel aan kan. Probeer eerst aan jezelf en je kind te denken. Die vind ik in het verhaal nauwelijks terug. Bekijk eens wat je allerbelangrijkste behoeften zijn zoals rust en regelmaat. Werk is nu het laatste waar je aan moet denken. Wees duidelijk bij de verzekeringsarts dat juist de stress van het werk je terug doet vallen. Je hierdoor gedwongen wordt om over je grenzen te gaan en dat dat negatief uitpakt. Zorg eerst voor structuur en als die stabiel is kijk dan verder. Wens je veel sterkte.
-
17 februari 2020 om 21:24
Hallo Stoffertje,
Dank voor je reactie. Je hebt gelijk. Overigens is mijn dochter wel heel erg belangrijk hoor! Ze is een wonderkind en ik ben erg trots op haar. Hoe ze zich door mijn opnameperiode heeft heen gewerkt verdiend veel respect. Ze is nu inmiddels net 18.
Ik ben echt uitgestreden en wil van het UWV juk af. Ik heb het geprobeerd, er alles aan gedaan de afgelopen 13 jaar. Ik ben na wat omwegen en een soort ‘rouw’ gewend geraakt aan de conclusie van mijn behandelaar dat dit is wat het is. Maar man man wat heeft me dat veel moeite gekost. Ik ben rijp voor een IVA want het gaat niet beter worden dan dit en al helemaal niet als ik weer allerlei verantwoordelijkheden krijg. Dus inderdaad, werk is het laatste waar ik mee bezig kan en wil zijn. Maar, de periode dat ik elke keer weer maar moest afwachten hoe de wind stond bij het UWV is echt voorbij. Ik weet nog dat de arts zei: Ik denk dat jij heel veel rust nodig hebt. Ik voelde me zo opgelucht toen. 2,5 Maand later kon ik wat hun betreft wel weer gaan werken.
-
17 februari 2020 om 21:54
Fijn om te lezen dat je trots bent op haar, het is niet makkelijk voor ze. Kan mij indenken dat je rijp bent voor de IVA als ik het zo lees. UWV is helaas wispelturig en snap ook niet waarom je werkbegeleider van het UWV bang is dat je weer deels wordt goedgekeurd. Als iemand van het UWV al aangeeft dat het niet gaat lukken, een herbeoordeling aanvraagt en twijfelt aan zichzelf?? Het UWV heeft er vreemde kostgangers tussen zitten.
Misschien helpt het door een tijdlijn uit te zetten vanaf 2007 tot nu. Wat heb je al die tijd geprobeerd en gedaan. Geef bv in het rood aan de stappen van het UWV, in het groen je stappen in je behandeltraject. Maak duidelijk dat dit niet de toekomst is waarin jij verantwoordelijk moet zijn voor je dochter. Ook al is ze 18 je hebt altijd nog een verantwoording als ouder. Mijn thuisbegeleidster was mee en die heeft aangegeven dat ze 2x per week bij mij komt, totaal 6 uur per week omdat ik het anders niet red! Elke 2 weken psycholoog omdat 1x per week te veel is en anders aanvallen toenemen.
Geef aan wat je allemaal geprobeerd hebt en dat je nu tijd en ruimte nodig hebt om structuur op te bouwen. Als er geen structuur is ga je kapot. Structuur is verschrikkelijk ( vind ik zelf) maar geeft rust in hoofd en lijf. Ervaar het zelf als ik niet elke middag mijn rust neem… Probeer je voor te bereiden op het gesprek en zet op papier wat je wilt vertellen. Bij de verzekeringsarts kwam ik op een gegeven moment niet meer uit mijn woorden. ik heb hem stukken laten lezen waar ik bang voor was…. Let wel dit was niet makkelijk, gesprek van een uur heeft anderhalf uur geduurd. Daarna nog bijtanken in de wachtkamer voordat ik weer naar huis kon.
Hou me op de hoogte hoe het met je gaat.
-
18 februari 2020 om 09:58
Hoi!
“Als iemand van het UWV al aangeeft dat het niet gaat lukken, een herbeoordeling aanvraagt en twijfelt aan zichzelf?? Het UWV heeft er vreemde kostgangers tussen zitten.”
Dat vind ik zelf ook absurd, en hij ook. Gek genoeg heeft de werkbegeleider geen enkele stem of invloed of bemoeienis met bv een herkeuring. Als er iemand is die mijn motivatie en knelpunten mbt werk heeft ervaren, is hij het wel. Het lijken twee instanties te zijn. Zelf vermoed ik dat het iets te maken zou kunnen hebben met het feit dat verzekeringsartsen meer dienstbaar zijn aan de verzekeringen en cijfers, dan aan de uitkeringsgerechtigde. Maar let wel, dit vermoéd ik. Ik wordt als het goed is vandaag terug gebeld door mijn ex-behandelaar. Ik wil graag dat hij zijn eindconclusie en diagnoses onderschrijft mocht de verzekeringsarts daar naar vragen. Ik zal dezelfde vraag bij de huisarts neer leggen. Of het uit maakt weet ik niet, maar ik kan ze in elk geval wel uitdrukkelijk vragen ook contact te maken met mijn behandelaar(en). Vorige keer hebben ze niets met specialisten gedaan, dat laat ik nu niet meer gebeuren.
-
18 februari 2020 om 20:19
Goede tips hierboven al!! Het kost jammer genoeg flink energie, go get them!!
- Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
