Home › Forums › Mijn Verhaal › Mijn verhaal…….. misschien helpt het anderen.
Mijn verhaal…….. misschien helpt het anderen.
-
15 oktober 2018 om 08:15
Hallo allen,
ik ben nieuw hier en wil (vandaag kort) mij even voorstellen en mijn verhaal doen. Misschien dat anderen er iets aan hebben en ik iets aan jullie verhalen heb.
ik ben een vrouw van (bijna 50). Sinds 2009 ben ik ziek maar ik vond het nogal lastig om daaraan toe te geven. Ik heb me dus jaren bijna letterlijk dood gewerkt. Ik ging van de ene ziekenhuisopname naar de andere, van de ene operatie naar de andere, van de ene behandeling naar de andere maar in plaats van me daarop te concentreren en mijn energie daarin te steken was ik alleen maar bezig met hoe ik ervoor kon zorgen dat mijn twee werkgevers er zo min mogelijk last van zouden hebben.
nu weet ik dat dat natuurlijk helemaal niet kan maar toen……….ik was nog trots op mezelf ook als ik de dag na mijn ziekenhuisopname alweer aan het werk was (dom, dom, dom). Natuurlijk werd dat uiteindelijk niet gewaardeerd door mijn werkgevers en bij één werd ik er na twee jaar uit gewerkt. De andere deed dat niet maar maakte het mij ook niet gemakkelijk.
gelukkig kwam ik na een omweg bij een fantastische bedrijfsarts. Deze heeft mij gesteund en begeleidt tot en met het UWV traject en ik heb sinds 1 jaar een IVA-uitkering.
tussentijds ben ik tegen veel drempels, weerstand en onbegrip aan gelopen. Zowel bij werkgevers, instanties als mijn eigen familie en vrienden. Wat een killing periode was dat.
en dan zit je thuis (achter de geraniums). Ook dat vind ik heel naar, vervelend, schaamtevol en lastig. Ik wil van alles maar de wetgeving maakt het er niet gemakkelijk op. Zonde want veel gemiste kansen voor mij maar ook voor de samenleving, overheid en uitkeringsinstanties.
dit even mijn kennismakingsverhaal in het kort. Ik ben intussen (ervarings)deskundige. Ik heb in mijn werk nl veel met patienten te maken gehad die al deze stadia moesten doorlopen (ik werkte in de GGZ) en heb het nu ook zelf allemaal mogen (moeten) ervaren.
Ter zijner tijd zal ik ‘mijn’ verhaal uitbreiden en aanvullen maar zo hebben jullie in ieder geval alvast kort kennis gemaakt met de persoon die hier en daar een reactie plaatst.
groeten van Cynthia
-
15 oktober 2018 om 10:57
Hi Cynthia,
Leuk dat je wat meer over jezelf verteld. Ben 45 en heb ook sinds kort een IVA uitkering. Ben de laatste maanden heel erg bezig geweest met een nieuw leven zonder werk opbouwen. Knop is nu pas echt om, ik doe de dingen waar ikzelf blij van word en energie van krijg. Soms ben ik na een dag op pad 2 dagen kapot, maar dan heb ik even genoten en dat is het me waard. Kleurboeken enzovoorts zijn echt niet mijn ding en de energie die ik heb benut ik zoals ikzelf wil. Eerst voor mezelf en gezin en dan de rest. Duurde wel even omdat je gewend bent jezelf allerlei moetjes op te leggen.
Sterkte,
Groetjes Ingrid
-
17 oktober 2018 om 22:24
Hoi Ingrid,
Fijn zeg, en vooral knap dat je de situatie goed lijkt te kunnen handelen nu. Kan je mij vertellen hoe je op dit punt gekomen bent? Ik blijf ermee worstelen hoor. Maar jij hebt nog een gezin begrijp ik? Mijn kids zijn al 25 en het huis uit dus dat is mijn directe drijfveer niet.
groetjes
-
-
17 oktober 2018 om 21:51
hoi Cyntha, Ik zit midden in een trjaect , na 2 jaar ziekte , met een werkgever als eigen risicodrager en een re integratie bureau van de verzekering van mijn werkgver en ik word ook nog in slapend dv gehouden. Ik zit onder behandeling bij GGZ . En ik heb een wga/wia van 70% met een urenbeperking . Ik zie door de bomen, (of eigenlijk alle partijen waar ik tussen zit) het bos niet meer))-:, groet Ingeborgh.
-
17 oktober 2018 om 22:17
Hallo Ingeborgh,
Ach wat een afschuwelijke situatie waarin jij zit. Zo klem moeten zitten, of zoals jij het zo mooi verwoordt; de bomen en het bos. Ik ken de inhoud van jouw situatie niet goed genoeg om echt op de inhoud te kunnen reageren maar natuurlijk wel op hoe ellendig jij je nu voelt en met boosheid omdat het systeem zich naar niet wil realiseren dat wanneer je zo met zieke werknemers omgaat je ze alleen maar zieker maakt. Ik schreef al dat mijn traject heel netjes gegaan is en dat zelfs dat al super heftig was, dus het is bijna niet voor te stellen hoe je je voelt als het ‘niet netjes’ loopt.
bijzonder ook de raakvlakken. Mijn werkgever was ook eigen risicodrager en in het kader daarvan had ik dus behalve met het UWV ook met Keerpunt (een soort reintegratie en ondersteuningsbureau van hun verzekeringsmaatschappij) te maken. Pfffff onoverzichtelijk allemaal
Uit welke regio kom jij? Ik begreep nl dat er op 25 oktober een koffietafel is in Delft. Maar nogmaals ik weet niet waar jij woont. Zowiezo is contact mogelijk hoor als je dat fijn zou vinden of vragen hebt die niet ‘forumwaardig’ zijn.
Sterkte in ieder geval,
Cynthia
-
-
18 oktober 2018 om 14:41
Hi Cynthia,
Ik kwam na drie maanden en veel zelf vragen in een revalidatiecentrum terecht. Dacht nog ik werk eraan om beter te worden, maar helaas het werd leren omgaan met. Er werd al snel gezegd dat ik een groot risico zou lopen op scheiding, dus heb meteen afgesproken met mijn man samen naar een maatschappelijk werkster te gaan. Nadat de revalidatie stopte heb ik via mijn huisarts en revalidatie arts gezorgd dat ik bij een praktijkondersteuner terecht kon. Was echt mijn tweewekelijkse uithuilmoment. Omdat je je thuis toch zo normaal mogelijk probeert te gedragen. Nu doe ik het zelf maar zorg wel dat ik weer terug kan indien nodig.
Denk dat de grootste stap is toegeven dat niet alles kan, voelde me eerst slecht op alle vlakken, maar daar schiet niemand iets mee op. En ben ook gaan kijken waar word ik nou echt gelukkig van. Heb toen ik echt thuiskwam nog een jaar het huis proberen schoon te houden. Maar daar ging dan elke dag energie in zitten en voelde geen voldoening, dacht alleen maar nee ben nu kapot en volgende week moet het weer. Heb dus een hulp nu, dat was echt een last van mijn schouders qua druk om te doen en het gevoel dat het nooit af was. Daarnaast neem ik meer tijd voor leuke dingen, ben alleen naar de Amsterdam Fashion Week gegaan. Heb daar iemand zonder kaart mee naar een show genomen en zo een leuke dag er van gemaakt. Ben vrijdag met een vriendin naar een masterclass personal branding geweest, gewonnen via Facebook. Heb wel geen baan of bedrijf, maar vind het leuk en werk ook aan mezelf maar dan op een andere manier. Want ook vrouwen die wel werken, weten niet wat ze willen of hoe ze persoonlijk moeten groeien of tevreden zijn met wat ze hebben of doen. Grappig was dat ik al zoveel verder was, omdat ik minder energie heb word ik gedwongen continu keuzes te maken en laat ik dingen ook beter los.
Hoop dat je wat kan met mijn verhaal,
Groeten Ingrid
-
21 oktober 2018 om 10:30
hoi Cynthia, bedankt voor je verhaal. Ik heb iig maandag as een belafspraak met het uwv, Het is afwachten wat daar weer uitkomt! Helaas kan ik 25 okt as niet bij de koffietafel aanwezig zijn ivm met mijn behandelingen. Ik kan deze niet afzeggen. groetjes en tot horens en wellicht tot ziens , hartelijke groet Ingeborgh
- Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.
